چو زلف بتان شفشها تافته

چنان کاندرو چهره دیدار بود

یکی خانه دیدند از لاژورد

برآورده از شفشفۀ زر زرد

سراسر به یاقوت و در بافته

یکی پهن تابوت زرین دروی

جهان زو چو از مشک بگرفته بوی