پس آن گه ستاند به یک بار باز

چو بر قسمت از ابرو چو آتش ز سنگ

کجا روشنیش ندارد درنگ

دهد اندک اندک به روز دراز

سر رنج هر کس برد باز بن

کند تازه امید وتنها کهن

به تدبیر اویی و او همچنین