گمان برد هر کس که بد سنگ پشت

شدی آن که از جای و باز آمدی

گهی راست بودی دوان پیلوار

گهی چون به ناورد گردان سوار

برو رسته از بیشه خار درشت

سپهبد ز ملاح پرسش گرفت

کزین کوه تازان چه دانی شگفت