چنین گفت گرشاسب با رهنمون

جزیره شود باز زی جای خویش

نه رنج و نه پیشه نشسته بجای

همه هر چه باید دهدشان خدای

که روزی نبشته نگردد فزون

از آن بخش کایزد بکردست پیش

نه کم گردد از رنج روزی، نه بیش