به چنگال و منقار گلنار گون

به دشتی رسیدند روزی ز راه

بی اندازه بر وی ز طوطی سیاه

به تن پاک همواره زنگار گون

زمین از بس انبوه ایشان به هم

چو پاشیده بر سبز دیبا بقم

چو دریای اخضر که جوشان بود