برو چون مه نو یکی داس بود

بدی چهره آن بت بر و بر نگار

ز شهر آن که بیمار بودی و سست

چو خوردی از آن میوه گشتی درست

که تیزیش مانند الماس بود

کسی کاو شدی پیش آن بت شمن

فدا کردی از بهر او خویشتن