بر آن بت به مهر آفرین خواستی

بدان انبه اندر یکی مرد مست

به سنگی بر از دور تیغی به دست

نشستی گهی، گاه بر خاستی

پس از نا گه آن تیغ کش بد به مشت

بزد بر شکم، برد بیرون ز پشت

بد و نیک هرچ آشکار و نهفت