بد و نیک هرچ آشکار و نهفت

بر آن بت به مهر آفرین خواستی

پس از نا گه آن تیغ کش بد به مشت

بزد بر شکم، برد بیرون ز پشت

در آن سال بد خواست یکسر بگفت

سراینده تا گاه شب هم چنین

همی بود ازو خون روان بر زمین