از آن پس بیفتاد بی جان نگون

در آن سال بد خواست یکسر بگفت

سراینده تا گاه شب هم چنین

همی بود ازو خون روان بر زمین

برو هر کس از دیده بارید خون

همی تیز تیز آتشی ساختند

مرآن کشته در آتش انداختند