بیامد یکی مرد از آن انجمن

برو هر کس از دیده بارید خون

همی تیز تیز آتشی ساختند

مرآن کشته در آتش انداختند

که سوزد ز مهرش همی خویشتن

شمن هر چه بد گرد آتش فراز

ستادند با نیزه های دراز