بدی برگ او چشم را توتیا

میانش درختی چو سرو سهی

که از بار هرگز نگشتی تهی

هم از بیخ او خاستی کیمیا

چو جستنی کسی با کسی گفتگوی

به چیزی که سوگند بودی بدوی

ز پولاد سندانی اندر شتاب