بماندی میانش ار،بدی بد نژاد

برفتی به سوراخ آن که فراز

گرفتی دو دست از پس پشت باز

گذشتی ازو گر بدی پاکزاد

به کوهی دگر بود کانی فراخ

فرازش کمر بست و، بن دیو لاخ

ز بالا دو چیز از دل سنگ سخت