که خواندیش دانا شه گوهران

گهر بد که شب نورش آب از فراز

بدیدی ،به شمعت نبودی نیاز

یکی گوهر افزود دیگر بدان

همه گوهری را زده گام کم

کشیدی سوی از خشک نم

چنین بد هزارودو صد پیلوار