چو شاهیست بیدادگر از سرشت

چه شد بخت بد، چاره ناید به کار

خوی گیتی اینست و کردارش این

نه مهرش بود پایدار و نه کین

که باکش نیاید ز کردار زشت

نش از آفرین ناز و، نز غم نژند

نه شرم از نکوهش، نه بیم از گزند