که باکش نیاید ز کردار زشت

خوی گیتی اینست و کردارش این

نه مهرش بود پایدار و نه کین

چو شاهیست بیدادگر از سرشت

نش از آفرین ناز و، نز غم نژند

نه شرم از نکوهش، نه بیم از گزند

چه خواند به نام و چه راند به ننگ