میان اندرون بس ندارد درنگ

نش از آفرین ناز و، نز غم نژند

نه شرم از نکوهش، نه بیم از گزند

چه خواند به نام و چه راند به ننگ

چو سایست از ابرو چه رفتن ز آب

چو مهمانیی تو که بینی به خواب

چو تدبیر درویش گم بوده بخت