چو سایست از ابرو چه رفتن ز آب

نه شرم از نکوهش، نه بیم از گزند

چه خواند به نام و چه راند به ننگ

میان اندرون بس ندارد درنگ

چو مهمانیی تو که بینی به خواب

چو تدبیر درویش گم بوده بخت

کز اندیشه خود را دهد تاج و تخت