چو تدبیر درویش گم بوده بخت

میان اندرون بس ندارد درنگ

چو سایست از ابرو چه رفتن ز آب

چو مهمانیی تو که بینی به خواب

کز اندیشه خود را دهد تاج و تخت

نهند گنج و سازد سرای نشست

چو دید آنگهی باد دارد به دست