کز اندیشه خود را دهد تاج و تخت

چو سایست از ابرو چه رفتن ز آب

چو مهمانیی تو که بینی به خواب

چو تدبیر درویش گم بوده بخت

نهند گنج و سازد سرای نشست

چو دید آنگهی باد دارد به دست

انوشه کسی کاو نکو نام مرد