نهند گنج و سازد سرای نشست

چو مهمانیی تو که بینی به خواب

چو تدبیر درویش گم بوده بخت

کز اندیشه خود را دهد تاج و تخت

چو دید آنگهی باد دارد به دست

انوشه کسی کاو نکو نام مرد

چو ایدر تنش ماند نیکی ببرد