چون من شکسته ای را از پیش خود چه رانی

در دست کس نیفتد زین خوبتر نگاری

هرگز که دیده باشد جسمی ز جان مرکب

بر دامنش مبادا زین خاکیان غباری

کم غایت توقع بوسیست یا کناری

می بی غش است دریاب وقتی خوش است بشتاب

سال دگر که دارد امید نوبهاری