همه رنج ها پهلوان کرد یاد

پدر با پسر یکدگر را کنار

گرفتند و، کرده غم از دل کنار

زره سوی ایوان کشیدند شاد

برو هر چه مهراج شه داده بود

هم از بهر اثرط فرستاده بود

به گنج نیاکان نهاد آنچه خواست