سوی بصره و بادیه درکشید

کزین بار بندم به زاولستان

بگیرم شهی تا به کاولستان

وز آنجا دگر باره ره بر کشید

همی رفت تا نزد دژ هوخت گنگ

که ناورد جایی، زمانی درنگ

همه بادیه بد بدان روزگار