پر از چشمه و بیشه و مرغزار

همی رفت تا نزد دژ هوخت گنگ

که ناورد جایی، زمانی درنگ

همه بادیه بد بدان روزگار

درختان ز هر گونه فرسنگ شست

همه شاخ ها دست داده به دست

ز خوشی بدش مینو آباد نام