ز خوشان کهبد برادرش ماند

همه ده به تاراج و آتش سپرد

که و مه ز پیوند او هر که یافت

همه کشت وزآن جا سوی شه شتافت

ز درد جگر خاک بر سر فشاند

به نزدیک شیروی شد دادخواه

که او بد سیه پوش درگاه شاه