ز درد جگر خاک بر سر فشاند

که و مه ز پیوند او هر که یافت

همه کشت وزآن جا سوی شه شتافت

ز خوشان کهبد برادرش ماند

به نزدیک شیروی شد دادخواه

که او بد سیه پوش درگاه شاه

همه جامه زد چاک و فریاد کرد