که او بد سیه پوش درگاه شاه

ز خوشان کهبد برادرش ماند

ز درد جگر خاک بر سر فشاند

به نزدیک شیروی شد دادخواه

همه جامه زد چاک و فریاد کرد

بدپهلوان پیش او یاد کرد

بدو گفت شیروی گردن فراز