ستاره شمر نیز گشت سپهر

کسی گر کسی را نمودی ستم

بدی داده مغز ستمکاره زود

به ماران که بر کتف او رسته بود

بدو گفته بود از ره کین و مهر

که گر بد نماییش مانی نژند

وزش خوب داری نبینی گزند