کشد گوسپندان چه او و چه گرگ

تویی کز ره داد بر گشته ای

به ده مر برادرم را کشته ای

شبانی که او بر رمه شد سترگ

یل پهلوان چون شنید این ز خشم

گره زد بر ابروی و برتافت چشم

چنین گفت کای پشت سخت تو کوز