مه چرخ کین برکشید از نیام

گره زد بر ابروی و برتافت چشم

چنین گفت کای پشت سخت تو کوز

کسی از شما زنده ماندست نوز

سر از تن بینداختش بیست گام

به چرخ و مه و مهر سوگند خورد

کزین پس فرستم بهر جای مرد