چو کهبد سرت مانده بی تن بود

ندانی که باتش تنت سوختی

ترا هم به دستت کفن دوختی

ندانی که فردات شیون بود

چنان چون تو هستی سیه پوش شاه

به مرگ تو مادرت پوشد سیاه

نه از پشت پا کم اگر تن درست