نگاری به رخ رشک حور بهشت

سر هفته شد با پدر رای زن

مرورا یکی دخت ازاده بود

که مه دل ز خوبی بدو داده بود

زپاکیش خوی و وز خوبی سرشت

به زلف از شبه کرده مه شب نمای

به جاو دو چشم از پری دل ربای