به زلف از شبه کرده مه شب نمای

که مه دل ز خوبی بدو داده بود

نگاری به رخ رشک حور بهشت

زپاکیش خوی و وز خوبی سرشت

به جاو دو چشم از پری دل ربای

پدر زو به پوندش این جست و کام

نشد گرد سرکش بدان رآی رام