به راه ار چه تنها، نترسد دلیر

ز گردش پدیدست و از تاختن

مرا نیز گشتن به گیتی رواست

مگر یابم آن کاین دلم را هواست

که تنها خرامد به نخچیر شیر

چه مردن دگرجاچه درشهر خویش

سوی آن جهان ره یکی نیست بیش