بپرهیز و مستان ز کس خوردنی

به ره چون شوی هیچ تنها مپوی

نخستین یکی نیک همره بجوی

کجا رفت خواهی ببر بردنی

چو تنها بوی رنج دیده بسی

مده اسپ را بر نشیند کسی

مشو در ره تنگ هرگز سوار