چو تنها بوی رنج دیده بسی

نخستین یکی نیک همره بجوی

کجا رفت خواهی ببر بردنی

بپرهیز و مستان ز کس خوردنی

مده اسپ را بر نشیند کسی

مشو در ره تنگ هرگز سوار

ز دزدان بپرهیز در دهگذار