مکن تیره شب آتش تابناک

مده اسپ را بر نشیند کسی

مشو در ره تنگ هرگز سوار

ز دزدان بپرهیز در دهگذار

وگر چاره نبود فکن در مغاک

به هر ره مشو تا ندانی درست

هر آبی مخور نازموده نخست