مگو راز با زفت و بیچاره دل

که هرکس چنانت شمارد که اوست

مخور باده چندان کت اید گزند

مشو مست از و، خرمی کن پسند

مخواه آرزو تا نگردی خجل

ز پنهان مردم به دل ترس دار

که پنهان مردم فزون ز آشکار