زی اوخوش چوزی دوستان سرفراز

چنان بر سوی دوستی نیز راه

که مر دشمنی را بود جایگاه

به دشمن چو داری به چیزی نیاز

گر از خواسته نام جویی و لاف

بخور بی نکوهش بده بی گزاف

چنان خور که نایدت درد و گداز