مبر غم به چیزی که رفتت ز دست

از آن به که بنهی و دشمن خورد

ز بهر خور و پوش باید درم

چو این دو نباشد چه بیش و چه کم

مرین را نگه دار اکنون که هست

چو اندک بود خواسته با کسی

ز رادیش زفتی نکوتر بسی