دو منزل چو بگذشت جایی رسید

چو باد بزان اندر آمد به زین

به جان بوبه یار دلبر گرفت

شتابان ره رومیه برگرفت

برهنه بسی نردم افکنده دید

یکی بهره خسته دگر بسته دست

غریوان و غلتنده بر خاک پست