سپهبد برانگیخت سرکش سمند

بسا کس که از شیر شد بخت شور

سپردی تونیز اسپ و کالای خویش

ببینی کنون پست بالای خویش

به ناوردشان گردی اندر فکند

درآمد چنان زد یکی را به تیغ

کجا سرش چون ماغ بر شد به میغ