هنر هر چه زو دید یکسر بگفت

چو آمد بر میهن و مان خویش

ببردش به صد لابه مهمان خویش

به آزادی از پیش شایسته جفت

یکی باغ بودش در اندر سرای

بر قصر شه چون بهشتی به جای

شراعی بزد بر لب آبگیر