لبش را به گیسوی مشکین سترد

دو لب همچو بر لاله گرد عبیر

تو گفتی که حورا بدش داده شیر

چو شد سیر شیر و به دایه سپرد

همیدن همه فر و فرهنگ و هوش

دراو زور مردی و گردی به جوش

بپرسید کاین مرد بی واره کیست