دراو زور مردی و گردی به جوش

چو شد سیر شیر و به دایه سپرد

لبش را به گیسوی مشکین سترد

همیدن همه فر و فرهنگ و هوش

بپرسید کاین مرد بی واره کیست

که گستاخی اش سخت یکبارگیست

ندانمش گفت از هنر وز نژاد