ز گردی و از رای و فرهنگ او

سلیحش همه یک یک او را نمود

ببد دایه دل خیره آمد دوان

سخن راند با دختر از پهلوان

ز بالا و از فر و اورنگ او

شکیبایی از لاله رخ دور شد

هوا در دلش نیش زنبور شد