ز بالا و از فر و اورنگ او

ببد دایه دل خیره آمد دوان

سخن راند با دختر از پهلوان

ز گردی و از رای و فرهنگ او

شکیبایی از لاله رخ دور شد

هوا در دلش نیش زنبور شد

همی بود تا گشت خور زردفام