شکیبایی از لاله رخ دور شد

سخن راند با دختر از پهلوان

ز گردی و از رای و فرهنگ او

ز بالا و از فر و اورنگ او

هوا در دلش نیش زنبور شد

همی بود تا گشت خور زردفام

ز مهر سپهبد برآمد به بام