هوا در دلش نیش زنبور شد

ز گردی و از رای و فرهنگ او

ز بالا و از فر و اورنگ او

شکیبایی از لاله رخ دور شد

همی بود تا گشت خور زردفام

ز مهر سپهبد برآمد به بام

بدیدش همان جای بر تخت خویش