همی بود تا گشت خور زردفام

ز بالا و از فر و اورنگ او

شکیبایی از لاله رخ دور شد

هوا در دلش نیش زنبور شد

ز مهر سپهبد برآمد به بام

بدیدش همان جای بر تخت خویش

یکی بالغ و کاله می به پیش